این نوشتار رو من، پسری که هیچوقت بزرگ نشد، دوست قدیمی رامتین، به درخواست خودش نوشتم. البته به روش خودم، یعنی با اشتباهات تایپی و تقدیمش میکنم به خودم، به رامتین و به همه‌ی همبازی‌های قدیمی‌مون، هنگامی که هنوز کودک بودیم....
پس به نام پاکی و زیبایی دوران کودکی، بخونیدش

هر وقت بچه‌ها رو می‌بینم که مشغول بازی هستن، دوست دارم یه گوشه بشینم و تماشاشون کنم. سر و سدای دلنشینشون، خنده‌های بی آلایششون، شیتنت‌های فرشته‌سانشون، شوخی‌های بامزه‌شون و شادی معسومانشون.... همه‌ی این‌ها من رو به یاد خودمون و دوران بچگی خودمون میندازه.
دارم از بهترین روزها و شب‌های تمام زندگیم برات می‌نویسم دوست من. یادم نمیاد روزی بوده باشه که سر و سدا و داد و فریادهای ما توی اون خونه و توی اون کوچه شنیده نشده باشه. گاهی با خودم فکر میکنم که یعنی بچه‌های امروزی هم اونقدر که ما به هم نزدیک بودیم، به هم نزدیک هستن و اونقدر که ما با هم خاتره داریم، اونا هم با هم خاتره خواهند داشت؟ ما گروه خوبی بودیم پسر.. گاهی قبل از هر غروب، با هم دعوا و قهر میکردیم اما بعد از تلوع فردا، دوباره کنار هم بودیم. برای سال‌ها، هر روز و هر شب بازی میکردیم و چه بازی‌هایی که خودمون اختراع نکردیم.... نقشه‌ی گنج، سنگ‌های مرمر....
هیچوقت اون دوران رو فراموش نکردم و نخواهم نکرد.. در آینده، هر چقدر هم که از هم دور باشیم، هر جای این سیاره که باشیم، در هر لباسی که باشیم و در هر سنی، میدونم که شب‌ها موقع خواب، وقتی که از پنجره‌ی اتاقم به ستاره‌ها نگاه میکنم، به دوران ما فکر خواهم کرد. به اون همه خاتره‌ای که داریم. به تمام اون لهزه‌ها، به تمام اون بازی‌ها، خوشحالی‌ها، ناراحتی‌ها و به زوروی خرابکار خودمون! هنوز هم علامت z این زوروی ناشناس توی اون خونه هست....
امشب کنار هم دوباره خاترات گذشته‌مون رو برای هم مرور میکنیم، در حالی که لبخندی به پاکی دوران کودکی‌مون بر لب‌هامون می‌شینه و بغزی سنگین در گلومون.. امشب که هر دو دوباره به یاد اون روزها و شب‌ها افتادیم، امشب که هر دو دلتنگ اون روزها و شب‌ها شدیم، امشب که بزرگ‌ترین آرزوی هر دومون برگشتن به اون روز‌ها و شب‌ها و دوباره بچه شدنه، دیگه گروهی وجود نداره.. همبازی‌هامون هر کدوم رفتن یه جای دنیا و تنها منو تو از دوران ما باقی موندیم. تو فکر میکنی همبازی‌هامون هم مثل ما گاهی شب‌ها، وقتی که تنها و غمگین و دلتنگن، به اون دوران فکر میکنن؟ 
نمیدونم چه راز مقدسی در اون روز‌ها و شب‌هامون بوده که امروز، با وجود همه‌ی مشکلات و تغییرات، قادر نیستیم فراموشش کنیم. نمیدونم چه پیمان آسمانی نانوشته‌ای میان ما نوشته شد که نمیتونیم همیدگرو فراموش کنیم.. اما هر چی که بود، ما برای ناباوران مدرکی محکم داریم:
جای پاهامون که لابلای ذره ذره‌های زمین سیمانی اون خونه باقی مونده..
میدونی، شب‌ها که در سکوت کامل، کنار اون باغچه‌ها می‌شینم، میتونم خودمونو ببینم که داریم بازی میکنیم. همه‌ی دوستامونو می‌بینم. می‌بینمشون که داریم با خوشحالی بازی میکنیم و فریاد میکشیم. می‌بینمشون که بهمون میگن ما اینجاییم، همیشه اینجا خواهیم بود و هر روز و هر شب اینجا بازی میکنیم. نگران نباشید، ما همیشه اینجا خواهیم بود. همیشه. آره پسر.. تو هم میتونی ببینی. اگه خوب نگاه کنی و خوب گوش کنی،
می‌بینی که ما هنوز هم اونجاییم و داریم بازی میکنیم.... همه‌مون
امشب، اولین شب قدره، میگن توی این شب‌ها هر آرزویی برآورده میشه. منم از خدای مهربون میخوام و آرزو میکنم که همه‌مون، همه‌ی بچه‌های دوران ما، دوباره به پاکی و زیبایی دوران بچگی برگردیم....

نویسنده. بابک. پسری که هیچوقت بزرگ نشد